رباعی شمارهٔ ۴۰

هوش مصنوعی: این شعر به معشوقی اشاره دارد که توانایی و قدرتی فراوان دارد. شاعر از او می‌خواهد که به دلش نگاه کند و ببیند که چقدر دردمند و غمگین است. او خود را درویشی معرفی می‌کند که درخواست و حاجتی از معشوق دارد و این درحالی است که معشوق درویشی را که بی‌نیاز به دنیاست، درک می‌کند.