رباعی شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دلدار خود میگوید که علیرغم نرمی و محبت در دلش، هیچگونه احساس شرم و عذری در آزار دادن او نداشت. او به راحتی از ارتباط با شاعر قطع رابطه کرده و به دشمنی پیوسته، بدون اینکه ذرهای از این کار خود شرمندگی احساس کند.
دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
هوش مصنوعی: ویرانگری که در دلش محبت و نرمش نبود، به من آسیب زد و هیچگونه شرمی از این کار نداشت.
بیجرم ز من برید و در دشمن منپیوست به مهر و ذرهای شرم نداشت
هوش مصنوعی: او بدون هیچ دلیلی از من دور شد و به دشمن من پیوست، در حالی که نه تنها از عشق او خجالت نکشید، بلکه بیپروا عمل کرد.