تناجی
اوحدی مراغه‌ای

رباعی شمارهٔ ۴۴

باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
از سایهٔ خرپشتهٔ میمون فلکدر پشته نگه کن که چه سرسبزی یافت؟