رباعی شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساس عمیق درد و غم خود از جدایی از معشوق اشاره دارد. او می‌گوید که غم معشوقش قلبش را به عزا درآورده و زیبایی‌های او مانند خال بر گوشه چشمش، او را به یاد روزهای خوشی می‌اندازد که اکنون از دست رفته است. در واقع، این شعر نماد عشق و غم ناشی از دوری است.
ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
هوش مصنوعی: ای ماه زیبای من، غم تو دل مرا به شدت آغشته به خون کرد. اما تو که از غم من بیخبر بودی، چرا رخت دل ما را از ما ربودی؟
آن خال که بر گوشهٔ چشمست تراخال لب خوبان به زنخ بیرون برد
هوش مصنوعی: آن نقطهٔ سجدهگاهی که بر گوشه چشم توست، مانند خالی است که بر لبان زیبا به نمایش درآمده است.