رباعی شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و ناپایداری لحظات می‌پردازد. شاعر از گل می‌خواهد که زمان را متوقف کند، چرا که با وزش باد بوی خوش او می‌رود و مانند خاک در هر مسیر و جایی پراکنده می‌شود. او تأکید می‌کند که باید از لحظات وصال و شادابی استفاده کرد، وگرنه پیش از آنکه آن لحظات بگذرد، آبرو و زیبایی او از بین می‌رود.
گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
هوش مصنوعی: گل گفت: صبر کن، که باد عطر و بوی مرا میبرد مانند خاک، به هر کوچه و خیابانی.
با وصل من آن آب چو آتش مینوشزان پیش که آتش آبرویم ببرد
هوش مصنوعی: با اتصال من به تو، آن آب مثل آتش مینوشد. قبل از اینکه آتش، آبرویم را ببرد.