رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و魅力 وجود انسان (یا همان گل) می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی واقعی نمی‌تواند بی‌درد و رنج باشد. او به ناگاه به ظهور زیبایی اشاره می‌کند که چون مویی نرم و پیچیده است و از رازهای درون یک گنج بیرون می‌آید، به این معنا که زیبایی‌ها معمولاً با مشکلات و چالش‌ها همراه‌اند.
مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشدیا بادهٔ حسن بی‌خماری باشد
هوش مصنوعی: گل بدون ساقه نمی‌تواند وجود داشته باشد و زیبایی که بدون نشانهای از نشئگی باشد، حقیقی نیست.
ناگاه برون کند سر از گنج رختریشی، که هرش موی چو ماری باشد
هوش مصنوعی: ناگهان سر از گنج تو بیرون می‌آید، ریشی که هر رشتهاش مانند موی مار است.