رباعی شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حس دلشکستگی و غم عشق می‌گوید. او می‌خواهد بداند که تا کی باید از جدایی و بلای عشق رنج بکشد. همچنین به امیدی اشاره دارد که شاید روزی به نزد معشوق برگردد، اما در نهایت به این فکر است که این همه درد و احساسات عمیق باید به جایی برسد.
تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟جانم ز غم تو در عنایی باشد؟
هوش مصنوعی: چقدر باید دلم در درد و رنج تو بماند؟ جانم که از غم تو در عذاب است، چه زمانی آرام خواهد گرفت؟
یک روز به زلف تو در آویزم زودآخر سر این رشته به جایی باشد
هوش مصنوعی: روزی به زلف تو آویخته میشوم، اما در نهایت این ارتباط به جایی خواهد رسید.