رباعی شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به صافی اشاره دارد که وقتی او را می‌بیند، دلش از غم به شدت می‌نالد. این غم چنان عمیق است که گویی بر سینه‌اش سنگینی می‌کند. گوینده از صافی می‌پرسد که دلیل ناله‌اش چیست و در پاسخ متوجه می‌شود که جانش به لب رسیده و از همین رو به شدت ناله می‌کند.
صافی چو ترا دید روان می‌نالدبرسینه ز غم سنگ زنان می‌نالد
هوش مصنوعی: زمانی که معشوق را می‌بیند، دلش به شدت از غم و اندوه میتپد و به نوعی از درد درونش می‌نالد و مانند سنگی که صدای سختش شنیده می‌شود، زجر میکشد.
گفتی تو که: نالیدن صافی از چیست؟جانش به لب آمدست از آن می‌نالد
هوش مصنوعی: تو پرسیدی که چرا این دل اینقدر ناراحت است؟ آن دل، از شدت درد و ناله‌اش به آخر رسیده است.