رباعی شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت پر از گوهر معشوق اشاره میکند و میگوید که ابروی دوخته و طاقمانند او بدون جفت است. شاعر عشق خود را در دل نهفته نگه داشته بود، اما زمانی که کار به جان او رسید، عشقش به زبان آمد و ابراز شد.
لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
هوش مصنوعی: مدّعی است که زیبایی لبت به اندازهای شگفتانگیز و با ارزش است که مانند دُرّ تمام نشدنی به نظر میرسد؛ همچنین ابروهای تو به گونهای زیبا و خاص هستند که هر کدام تنها و بیهمتا نمایان میشوند.
من عشق ترا نهفته بودم در دلچون کار به جان رسید در گفت آمد
هوش مصنوعی: من عشق تو را در دل پنهان کرده بودم، اما وقتی کار به جانم رسید، ناگهان آن را به زبان آوردم.