رباعی شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دلش که بر غمهای معشوق غرق است میگوید و به این اشاره میکند که چشمانش همیشه پر از اشک است. او از معشوق میخواهد که از خشم خود به خاطر گناهانش بگذرد، زیرا همگی به امید رحمت و بخشش او هستند.
یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
هوش مصنوعی: ای خدا! آیا دل من در بند غمهای تو نبود؟ آیا چشمانم در شب و روز به شدت در اشکهای تو غرق نبود؟
بر جرم و خطای من چه میگیری خشم؟چون جمله به امید کرمهای تو بود
هوش مصنوعی: چرا به خاطر اشتباهات من عصبانی میشوی؟ چرا که همه چیزم به امید بزرگواریها و لطفهای تو بوده است.