رباعی شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیباییهایی که بر چهره محبوبش نقش بسته اشاره میکند و از آتش زمانه، که بر روی او تاثیر گذاشته، صحبت میکند. وقتی از او میپرسد چرا آتش به دلش زده، محبوب پاسخ میدهد که یک روز لحظهای خوش در کنار او بوده است.
گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
هوش مصنوعی: رنگ گل زیبا بر صورت دلبر نمایان بود و من دیدم که زمانه به این زیبایی آسیب رسانده است.
گفتم که: درو چرا زدی آتش؟ گفت:یک روز بر ما نفسی خوش زده بود
هوش مصنوعی: گفتم چرا در اینجا آتش روشن کردهای؟ او پاسخ داد: یک روز بادی خوش بر ما وزید.