رباعی شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از افسوس خود درباره زندگی و زمانه سخن می‌گوید. او lament می‌کند که در تمام عمرش نتوانسته حاکی از زمان باشد و نتوانسته به طور واقعی از زندگی بهره‌برداری کند. شاعر اشاره می‌کند که فلک او را به بازی در دنیای مادی (خاک) نشاند، اما متأسفانه هرگز فرصتی برای بازی واقعی در این جهان نبوده است.
افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
هوش مصنوعی: متأسفانه در تمام زندگیام هیچ اثری از گذر زمان و واقعیتهای آن ندیدم.
بنشاند مرا فلک به بازی در خاکهر چند که وقت خاک بازیم نبود
هوش مصنوعی: زندگی مرا به بازی گرفته و در دنیای مادی قرار داده، هرچند که زمان مناسبی برای تجربه این بازی نیست.