رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف و خط معشوقه‌اش اشاره می‌کند. زلف او را به نافه‌ای شبیه می‌داند و خط او را به سبزه‌ای خوشبو در بهار تشبیه می‌کند. همچنین، گردی که بر لبانش است را به انگشتری زیبا تشبیه می‌کند و توجه به جزییات و زیبایی‌های ظاهری او را بیان می‌کند.
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
هوش مصنوعی: به زلفی که مانند نافه‌ای نرم و مشکی است نگاه کن و به خطی که مانند سبزههای بهاری تازه و شاداب است دقت کن.
بر گرد دهان همچو انگشتریشزنگی بچه را سواد کاری بنگر
هوش مصنوعی: به دور دهانش، مانند زنگی که روی انگشتری قرار دارد، به چهره کودک توجه کن و کار او را زیر نظر داشته باش.