رباعی شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش مهندسان و هنر آنها در ساختن بناهایی اشاره دارد که به زیبایی آسمان و ستاره‌ها شباهت دارند. شاعر می‌گوید که شکل و نقش معشوق او مانند ماه است که از آسمان نازل شده و بر زمین اثر گذاشته است. به طور کلی، شعر به ارتباط زیبایی‌های زمین و آسمان پرداخته و نعمت‌های آن را ستایش می‌کند.
ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
هوش مصنوعی: ای معماران که به نیروی آسمان، برج و ستارههای آسمان را مانند دوستانی کناری هم قرار دادهاید.
شکل تو فگنده از فلک تشت قمرنقش تو نهاده بر طبق راز سپهر
هوش مصنوعی: زیبایی تو همچون نور ماه است که از آسمان بر روی زمین افتاده و نقش تو بر روی تافتههای رازآلود آسمان حک شده است.