رباعی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستش می‌خواهد که در زمان نیاز و سختی، او را تنها نگذارد و به جای دشمنانش، از او حمایت کند. او بیان می‌کند که اگر قرار است جانش سوخته شود، دوستش را نیز در آن سهیم کند و اگر امکان ساختن و بهبود وجود دارد، از او بخواهد که در این کار همراهی کند. در واقع، او از وفاداری و همراهی دوستش در لحظات دشوار صحبت می‌کند.
چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
هوش مصنوعی: وقتی دوستی تو را میبینم و به محبت و نیاز به تو نزدیک میشوم، نگذار که دشمنان ضعیف بر من تسلط یابند.
گر سوختنیست جان من هم تو بسوزور ساختنیست کار من هم تو بساز
هوش مصنوعی: اگر جان من آتش بگیرد، تو هم آن را بسوزان و اگر کاری نیاز به ساختن دارد، تو هم آن را بساز.