رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در دنیای پیچیده و ناهموار زندگی، چیزی را طلب میکند. او یا به دنبال معشوقی است که تنها خود را به او وصل کند، یا ممدوحی که ویژگیهایش برای همه شناخته شده باشد.
در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
هوش مصنوعی: در این دنیا که پر از نابهسامانی و دشواری است، من تنها یک چیز را از تمام فراز و نشیبها و کم و زیادهایم میطلبم.
یا معشوقی که وصل او باشد خاصیا ممدوحی که عام باشد کرمش
هوش مصنوعی: ای محبوبی که او فقط به خاصان دسترسی دارد یا محبوبی که زیبایی و لطفش به همه میرسد.