رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه عاطفی و وابستگی عمیق اشاره دارد. شاعر به زیبایی و لطافت جسم محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلش به خاطر او غمگین شده است. او از دلبستگی‌اش به محبوب می‌گوید و امیدوار است که این وابستگی به مانند میان تهی نشود و از بین نرود.
تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریشدل جای تو شد به غم چرا می‌داریش؟
هوش مصنوعی: بدن تو خاک شد، پس چرا با دلتنگی و اندوه به حال این خاک و فقرش رحم نمیکنی؟
دلبستگییی که با میانت دارمتا چون کمرت میان تهی نشماریش
هوش مصنوعی: عشقی که نسبت به تو دارم به قدری عمیق است که هیچ چیز نمیتواند آن را کم اهمیت کند، حتی اگر روزی به طریقی از زیباییات کاسته شود.