رباعی شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به نکته‌ای اشاره دارد که در آن زیبایی و صفای دل درونی تشبیه شده به آب صاف. شاعر از دوستش می‌خواهد که لحظه‌ای تأمل کند و این پاکی را درک کند. همچنین بیان می‌کند که اکنون که عیوب و نارسایی‌ها را از شخصی دیده، آن شخص را ترک کرده و درگیر مشکلاتش است. به طور کلی، شاعر به تفکر درباره ویژگی‌های انسان‌ها و روابط توجه می‌کند.
کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
هوش مصنوعی: از دل صاف و زلال تو، آبی جاری شد که تا به حال بایستد و دست تو را ببوسد، همانطور که نوازشگر به سازش مینوازد.
اکنون که نشان کژروی دیدی ازوبگذاشته‌ای که می‌زند بر سر سنگ
هوش مصنوعی: حالا که نشانههای انحراف و نادرستی او را دیدهای، دیگر از او فاصله گرفتهای؛ چرا که او بیمقدمه و بدون تفکر بر سر موانع میکوبد.