رباعی شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تأثیر عمیق عشق بر دل خود سخن می‌گوید. چشم محبوبش باعث ایجاد غم در دل او شده و در عین حال لب‌های او هم جراحتی به قلبش می‌زنند و هم مرهمی بر آن. هرچند که دلش پر از درد و خون است، اما به خاطر زیبایی محبوبش نمی‌تواند چیزی بگوید یا اعتراضی کند.
ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غملعل تو جراحت دل و مرهم هم
هوش مصنوعی: ای چشم تو باعث شده که غم عشقت در دلم ریشه دوانده است، اما به همان اندازه که درد و زخم دلم را میافزاید، تسکینی هم برای آن به حساب میآیی.
صد پی بلب آمد از دلم خون، لیکناز بیم رخ تو بر نیارد دم دم
هوش مصنوعی: از دل من خون ریخته میشود، اما به خاطر ترس از چهرهات، نمیتوانم هیچ گفتاری از خود بیرون بیاورم.