رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی صبحگاهی و طراوت گل‌ها اشاره می‌کند. نسیم صبحگاهی به گل‌ها ناز می‌زند و غنچه‌ها را می‌گشاید. همچنین، شاعر به لطافت و زیبایی طبیعت و انرژی که در آن وجود دارد، اشاره می‌کند. برای او، بیداری طبیعت و رنگ و بوی گل‌ها نماد زندگی و شکوفایی است.
بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
هوش مصنوعی: به آرامی و با لطافت، نسیم سحرگاهی بر روی گل نشسته و با خود جمال و زیبایی غنچه را به همراه میآورد.
بر شاخ چو بو برد که گل برگی خاستدی گربهٔ بید پنجه بگشود ز هم
هوش مصنوعی: وقتی باد به درختان بوزد و گل‌ها شکوفا شوند، گربهای درخت بید را با پنجههایش میخورد و جدا می‌کند.