رباعی شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و ابراز آرزو می‌کند که بتواند از زلف او بهره‌برداری کند. او می‌خواهد با دیدن چهره معشوق، دل خود را از اندوه و ملامت رها کند و به او نزدیک شود. عشق و میل به بوسه از لب معشوق نیز در این شعر به وضوح احساس می‌شود.
روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
هوش مصنوعی: روزها میخواهم که از زلف تو به شوق جانم را ببرم و از دل خود رنج و ملامت را دور کنم.
گر بر رخ من نهی به بازی رخ خویشاز بوسه به یک پیاده خالت ببرم
هوش مصنوعی: اگر بر چهرهام لبخند بزنید، به خاطر بوسهتان میتوانم زیبایی شما را به آسانی تحمل کنم.