رباعی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که نسیم صبحگاهی از خاک سر او را بلند کرده و نامه‌ای را به او می‌نماید. او می‌خواهد نامه را ببوسد و بر سینه‌اش بگذارد، اما چشمانش او را رها نمی‌کنند و نمی‌گذارند سرش را پایین بیاورد. این ابیات احساساتی عمیق و درگیری‌های درونی شاعر را به تصویر می‌کشد.
دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
هوش مصنوعی: باد صبا از خاک، نامه‌ای آورد و باعث شد که سرم به افراشته شود.
گفتم که: ببوسم و نهم بر سینهخود دیده رها نکرد و نگذاشت سرم
هوش مصنوعی: گفتم که میخواهیم همدیگر را ببوسیم و احساساتمان را بیان کنیم، اما او اجازه نداد و به من اجازه نداد که سرم را به سینه‌اش بگذارم.