رباعی شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر عشق و زیبایی معشوقه‌اش را توصیف می‌کند. او آرزو دارد لبان معشوق را ببوسد و به چهره زیبا و چشمان مستش بوسه بزند. همچنین به تصویر زیبایی که بر آب زده، اشاره می‌کند و امیدوار است که بتواند دست معشوق را نیز بوسه بزند. این ابیات نشان‌دهنده عشق عمیق و اشتیاق شاعر به معشوق است.
خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
هوش مصنوعی: میخواهم لبهای نوشیدنیات را ببوسم و آن چهره زیبا و چشمان سرمستت را هم ببوسم.
صد نقش چو دستارچه بر آب زدمباشد که چو دستارچه دستت بوسم
هوش مصنوعی: من بر روی آب صد نقشی مانند دستار زدم، امید دارم که روزی بتوانم دستت را ببوسم.