رباعی شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر درد و غم خود را با محبوبش در میان می‌گذارد. او از محبوب می‌خواهد که بیشتر از این آسیبی به او نرساند و دردش را احساس کند. همچنین از او می‌خواهد راز دلش را فاش نکند؛ زیرا این نگاه‌های پر راز و رمز اوست که او را گرفته و ناراحت کرده است. در واقع، شاعر به عمق ارتباط و تأثیر نگاه محبوب اشاره دارد.
گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
هوش مصنوعی: به او گفتم که مرا به خاطر غم و اندوه نرنجان، او پاسخ داد که دیگر بیشتر از این به من ستم نکن.
گفتم که: مگوی راز من با چشمتکو کرد مرا چنین دژم، گفت: به چشم
هوش مصنوعی: گفتم که رازهای من را با چشمانت به کسی منتقل نکن که اینگونه مرا ناراحت کرده است. او پاسخ داد: این راز را با چشمانم به تو میگویم.