رباعی شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت غم و اندوه خود می‌گوید. او شب‌ها به خاطر غم عشقش، چشمانش پر از اشک می‌شود. این اشک‌ها بیشتر از آنچه که باید، سرازیر می‌شوند. هرچند که محبوبش همیشه در چشمش ثابت است، اما نگران است که اگر رختِ غم بر چهره‌ی محبوبش بیفتد، چشمانش بیشتر از این هم اشک خواهند ریخت.
هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر غم تو، چشمانم از حد و اندازه، به شدت میگرید.
در چشم منی همیشه ثابت، لیکنترسم بروی تو، چون بگرید چشمم
هوش مصنوعی: در چشمان من همیشه حضور داری و ثابت هستی، اما از اینکه اگر به تو فکر کنم چشمانم پر از اشک شود، نگرانم.