رباعی شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ظلم و ستمی که در زندگی‌اش وجود دارد گلایه می‌کند و به نابسامانی‌های دور و برش اشاره می‌کند. او از مخاطب می‌خواهد که برخیزد و به زیبایی‌ها و آرامش‌های زندگی نگاه کند و تغییرات مثبتی را ببیند، تا او هم بتواند به آرامش و زیبایی رسید.