رباعی شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تشبیه خود و دیگران به پروانه‌ها می‌پردازد که در جستجوی نور و روشنی هستند. آن‌ها به نور الهی تو اشاره می‌کنند و می‌گویند که وجود دارند، اما به دلیل دوری از دیدار آن نور، مانند خورشید که خود را نشان نمی‌دهد، نمی‌توانند شناخته شوند. به عبارتی، وجود آن‌ها به شما و نور شما وابسته است و از شما نشأت می‌گیرد.
ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
هوش مصنوعی: ما مانند نوری هستیم که از مشعل تو میتابد و به نوعی مانند پروانهای میباشیم که به شمع تو علاقهمند است.
هستیم ولی بی‌رخ چون خورشیدتپیدانشویم، از آنکه ذرات توییم
هوش مصنوعی: ما وجود داریم اما مانند خورشید تو قابل رؤیت نیستیم، زیرا ما جزئی از وجود تو هستیم.