تناجی
اوحدی مراغه‌ای

رباعی شمارهٔ ۱۳۹

روی تو ز حسن لاف‌ها زد به جهانلعل تو ز لطف طعن‌ها زد در جان
زلف تو چو افتادگیی عادت کردبنگر که چگونه بر سر آمد ز میان؟