رباعی شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این چهار بیت، شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بدهد تا غم و دردش را فراموش کند و با این کار زبانش را آزاد کند. او به شکستن توبه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر دوباره توبه کند، لبت را به خاطر عشق و علاقه‌اش خواهد شکست. به طور کلی، مضمون این اشعار تمایل به عشق و مستی و کنار گذاشتن توبه و ملاحظات است.
ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
هوش مصنوعی: ای ساقی، می را به من بده تا زبانم را بشکنم و از مستی آن، سر و جانم را نیز بشکنم.
پیشانی توبه را شکستم ز لبتگر توبه کنم دگر دهانم بشکن
هوش مصنوعی: من به خاطر لبان تو توبهام را زیر پا گذاشتم و اگر دوباره بخواهم توبه کنم، خود را مجازات میکنم.