رباعی شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با احساساتی عمیق از مرگ و اندوه سخن می‌گوید. او به تنگی قبر (لحد) اشاره می‌کند که باعث گریه و ناراحتی‌اش می‌شود. همچنین از خاک و سنگ می‌خواهد که به حال او بگریند و حالم را با نوشتن روی سنگ، به دیگران منتقل کنند. این اشعار بیانگر حس تنهایی و غم‌انگیزی در مواجهه با مرگ است.
هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
هوش مصنوعی: هر لحظه، خاک قبر بر من میگرید و به رنگهای مختلفی خود را نشان میدهد.
بر سنگ نویسید به زاری حالمتا بشنود و سنگ بگرید بر من
هوش مصنوعی: بر سنگ نوشتهام که حال و روزم چقدر بد است، تا شاید سنگ هم گوش کند و برای من بگرید.