رباعی شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به عشق و دلبستگی خود به معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از این می‌گوید که پس از این، عشقش را بر روی خاک زادگاه معشوق و در حلقه‌های موی او می‌دوزد. همچنین بیان می‌کند که در هر صورت، حتی اگر معشوق صدای دلش را نشنود، عشق و مرگ او را برای همیشه به یاد خواهد داشت.
روی من و خاک سر کویت پس ازینحلق من و حلقهای مویت پس ازین
هوش مصنوعی: از این پس، چهره من و خاک سر کوی تو در کنار هم خواهد بود و حلقه من و حلقه‌های موی تو نیز به همین صورت خواهد بود.
در گوش لب تو یک سخن خواهم گفتگر بشنود ار نه من و رویت پس ازین
هوش مصنوعی: در کنار لب تو یک راز برایت میگویم، حتی اگر تو نشنوی. بعد از این، من و چهرهات به چه حالتی خواهیم بود؟