رباعی شمارهٔ ۱۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که آنها را به جایی که به هم خواهند رسید، ببرد. او به زیبایی لب‌های معشوق اشاره می‌کند و خواستار این است که پرده‌ها کنار بروند تا چهره‌ی واقعی معشوق نمایان شود. در پایان، شاعر می‌پرسد اگر عاشق نباشند، پس چه فکر می‌کند؟
ما را به سرای وصل خویش آری توبر ما ز لب لعل شکر باری تو
هوش مصنوعی: ما را به مکان پیوست و وصالت برسانی، تو که با لبان شیرین و شکرینت ما را سیراب میکنی.
پس پرده ز روی خویش برداری توعاشق نشویم، پس چه پنداری تو؟
هوش مصنوعی: اگر تو پرده را از چهرهات کنار بزنی و خودت را به نمایش بگذاری، پس چگونه میتوانیم عاشق تو نشویم؟ نظر تو چیست؟