رباعی شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق فقدان و دلتنگی را به تصویر می‌کشد. گوینده از حال و وضعیت نامناسب خود در absence محبوبش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که بدون او زندگی‌اش مانند یک خیال توخالی شده است. او به مرور زمان اشاره می‌کند و می‌گوید که رفتن محبوبش، او را در حالت نا امیدی و تنهایی قرار داده است، به طوری که هر روز او مانند شب و هر شبش مانند سال می‌گذرد.
ای گشتهٔ تن من چو خیالی بی‌توهجر تو مرا کرده به حالی بی‌تو
هوش مصنوعی: ای بدن من که همچون خیالی در بدون تو هستی، دوری تو مرا در وضعیتی بینهایت غمناک قرار داده است.
ای ماه دو هفته، رفتی و هست مراروزی چو شبی، شبی چو سالی بی‌تو
هوش مصنوعی: ای ماه که نیمه هستی، تو رفتی و اکنون روزها برای من مانند شبهایی است که بی تو می‌گذرد، شبی که مانند سالها طولانی شده است.