رباعی شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از آرزوی ترک دیار و جدایی از غم و اندوه سخن میگوید. او میخواهد به جایی برود که از دست غمها رها شود و تنها خیال یار در چشمانش باقی بماند. همچنین میخواهد با اشکهایش این یاد و خیال را به دل ببارد.
یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
هوش مصنوعی: یک روز از سرزمین محبوبم دور می‌شوم و از این خانه پر از غم و اندوه می‌روم.
این مایه خیال او، که در چشم منستبا اشک ز دیدگان فرو بارم و رو
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این احساس است که آنچه که در دل او وجود دارد و در چشم من تجلی پیدا کرده است، باعث می‌شود که من با اشک از چشمانم بریزم و به سمت او بروم. این احساس ممکن است نشان‌دهنده‌ی عشق، دلتنگی یا ناراحتی باشد که فرد در این لحظه تجربه می‌کند.