رباعی شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به جستجوی یک دوست اشاره دارد که همه جای شهر در پی او هستند. شاعر میگوید که اگر کسی راه رسیدن به آن دوست را بداند، در واقع آن دوست در درون خود او قرار دارد و باید خود را در جستجوی او بیابد.
یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
هوش مصنوعی: یک شهر به دنبال آن دوست است و همه چیز تغییر کرده و تنها ظواهر باقی ماندهاند، در حالی که عمق و حقیقت از بین رفتهاند.
گر زانکه طریق طلبش دانستیاز خود طلبش داری و خود اوست همه
هوش مصنوعی: اگر راه طلب او را بشناسی، باید از خودت او را طلب کنی، زیرا او خود همهچیز است.