رباعی شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و فدا کردن هستی خود سخن میگوید. او به سرمستی و شوریدگی ناشی از عشق اشاره کرده و بیان میکند که حال و احوال او به خاطر روی معشوقش است، اما نمیتواند این احساسات را به زبان بیاورد و آنها را در نامه بنویسد.
در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
هوش مصنوعی: در عشق تو تمام وجودم را به خاطر تو فدای کردهام. از این لحظه فقط من و دیوانگی و شادمانیام باقی مانده است.
با روی تو حالی و حدیثی که مراستدر نامه نبشتم که زبانم بستی
هوش مصنوعی: من در نامهام احوال و داستانی از تو ننوشتم، چون زبانم بسته بود و نتوانستم حرفی بزنم.