رباعی شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: شاعری در این ابیات به ما می‌گوید که اگر مانند خداوند باشید و خود را بشناسید، به آشنایی با خود خواهید رسید. او اشاره می‌کند که جز سایه خود را نمی‌بینید و در واقعیت، از حقیقت و نور خورشید جدا هستید. به نوعی این اشعار بر اهمیت خودشناسی و درک عمیق از وجود خویش تأکید دارد.
تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
هوش مصنوعی: ای عزیز، چطور میتوانی به خدا نزدیک شوی وقتی که خودت را نمیشناسی؟ چگونه میخواهی با کسی آشنا شوی وقتی که ماهیت تو بیگانه است؟
جز سایهٔ خویشتن نمی‌بینی توای سایه، ز خورشید جدا چون گردی؟
هوش مصنوعی: ای سایه، تو که از خورشید جدا شدهای، جز سایهی خودت هیچ چیز دیگری نمی‌بینی.