رباعی شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او موهای معشوق را به ابر تشبیه می‌کند که زیبایی خاصی دارد. شاعر خود را در مقابل قامت معشوق مانند سرو می‌بیند و به این نکته اشاره دارد که زیبایی او از هر زاویه‌ای قابل مشاهده است و این زیبایی او را مجذوب کرده است.
آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
هوش مصنوعی: آن زلف، مانند ابری است که از وجود تو پر شده و زیبایی و جلوهای خاص دارد.
کی برخورم از قامت چون سرو تو منکز هر طرفی هزار برخورداری
هوش مصنوعی: کی میتوانم همچون قامت بلند و زیبای تو نمایان شوم، وقتی که از هر سو هزاران نعمت و زیبایی را در تو دارم؟