رباعی شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارند. شاعر به زلف و ابروی معشوق اشاره میکند و از بزم دل خود میگوید. او معشوق را به بازیگرفتن احساساتش متهم میکند و به نوعی از آن لذت میبرد، حتی اگر این بازی به درد و رنج او منجر شود.
گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
هوش مصنوعی: گاهی بر ابروی سیاهش خطی از زعفران میکشی و گاهی هم گیسوانش را به زیبایی بر روی صورت مانند ماه میافشانی.
اینها همه از چه؟ تا به بازی دل منخوش بر زنخ آوری، به چاه اندازی
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که این رفتارها و بازیهای دلاویز از چه چیزی ناشی میشوند؟ چرا که تو به خاطر سرگرم کردن دل من، مرا در تنگنا و مشکلات قرار میدهی.