رباعی شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس ترس خود به خاطر نگاهی نکردن معشوق صحبت می‌کند. او نگران است که روزی به او آهی بگوید و از عشقش بگوید. همچنین، او به معشوق خود می‌گوید که اگر هر روز دو بوسه ندهد، این کم از محبت او نخواهد بود. به طور کلی، شعر بیانگر حس عشق و امید به توجه معشوق است.
ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
هوش مصنوعی: من میترسم روزی از دلدردی که دارم، آهی به تو برسد، چرا که تو هیچگاه به من نگاهی نمیکنی.
گر می‌ندهی دو بوسه هر روز، ای ماهآخر کم از آن که هر به ماهی روزی
هوش مصنوعی: اگر هر روز به من دو بوسه بدهی، ای ماه، این کار کم نیست، چون هر ماه یک بار هم که شده به من روزی میدهی.