رباعی شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت خاک و طبیعت اشاره دارد و از مراغه به عنوان جایی نام می‌برد که در آن درختان سرو و جویبارها وجود دارند. شاعر به تمایز و زیبایی خاصی که این طبیعت دارد اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ چیزی مانند این سادگی و زیبایی وجود ندارد.
ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
هوش مصنوعی: ای خاک تو مانند آب زلالی است که در سبزهزار جریان دارد و تابوت تو بر روی درخت سرو کنار جویبار صاف و شفاف است.
تا عمر مراغه بود هرگز ننشاندمانند تو سرو در کنار صافی
هوش مصنوعی: تا زمانی که مراغه وجود دارد، مانند تو سروی در کنار آب زلال نخواهند دید.