رباعی شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی طبیعت انسان و ارتباط او با خدا می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر انسان به فرشتگان نزدیک باشد، به خاطر جوهر الهی‌اش است و اگر از روح ساخته شده باشد، باز هم این وجود الهی در او هست. حتی اگر کسی در دنیا وحی‌ای بنویسد، در حقیقت این وجود الهی تو است که آن را می‌نویسد. به طور کلی، شعر به ارتباط عمیق انسان با خدا و هویت معنوی او اشاره دارد.
در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
هوش مصنوعی: در وجود انسان یا جنبههای الهی او را ببینی، یا جنبههای انسانی و طبیعیاش را.
گر وحی‌نبشتست درین دور کسیآن وحی خط و آنکه نبشتست تویی
هوش مصنوعی: اگر کسی در این زمان مینوشت آن وحی و پیام را، تو همان کسی هستی که آن را نوشتهای.