رباعی شمارهٔ ۱۴
این شعر در وصف بهار و شادی و میخانه و پایکوبی است. شاعر در آن میگوید خوشبخت کسی است که در فصل بهار و در کنار زیبایان، غرور و باد خود را کنار گذاشته و در مستی و شوق به پایکوبی و رقص بپردازد.
چون غنچهٔ گل قرابه‌پرداز شودنرگس به هوای می قدح‌ساز شود
وقتی که غنچه گل می‌شکفد و همچون ساقی جام در دست می‌گیرد و نرگس نیز به‌قصد باده‌نوشی پیاله در دست می‌گیرد
فارغ دل آن کسی که مانند حبابهم در سر میخانه سرانداز شود
خوشبخت کسی است که مانند حباب که بادش خالی می‌شود، غرور را با باده و مستی از سر خالی کند و در میخانه به‌رقص درآید. (سراندازی یعنی عمل سر انداختن که در پایکوبی و رقص و در اوج شادی انجام می‌دهند)