رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ناامیدی و ناپایداری زندگی می‌گوید. او به چرخ فلک و تغییرات زندگی اشاره دارد و احساس می‌کند که با گذر زمان دچار لرزش و تزلزل می‌شود. همچنین، از سیاه بودن موی خود در گذشته یاد می‌کند و تعجب می‌کند که چرا اکنون رنگ مویش سفید شده است، به نوعی از گذر عمر و تغییرات طبیعی آن شکایت دارد.
از چرخ به هر گونه همی دار امیدوز گردش روزگار می‌لرز چو بید
هوش مصنوعی: از چرخ فلک به هر شکلی امید دارم و از نوسانات و تحولات زندگی مانند بید میلرزم.
گفتی که «پس از سیاه رنگی نبُوَد»پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟
هوش مصنوعی: تو گفتی بعد از رنگ سیاه، رنگی نخواهد بود، پس چرا موی سیاه من سفید شد؟