رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر به عشق و نیاز خود اشاره میکند و از محبوبش میخواهد که در لحظههای خوش زندگی همراهش باشد. او از محبوب میخواهد که لبش را بگیرد و زلفش را بر سر بگذارد، تا از زندگی لذت ببرد و به جای نگرانی برای عمر طولانی، در لحظات شاد زیست کند.
در سنبلش آویختم از روی نیازگفتم «من سودازده را کار بساز»
هوش مصنوعی: من به گل سنبل او آویختم و از روی نیاز به او گفتم که من که دچار عشق و شوق هستم، به کمک احتیاج دارم.
گفتا که «لبم بگیر و زلفم بگذار»در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
هوش مصنوعی: او گفت که لبانم را بگیر و موهایم را در لذت و شادی آویزان کن، نه در طول عمر طولانی.