رباعی شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی چشم و گوش معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او چشم معشوق را به سحر بابل تشبیه کرده و از خداوند می‌خواهد که جادوی آن را از یاد نبرد. همچنین گوش معشوق را که در زیبایی معشوق حلقه کرده، به حافظ تعلق می‌دهد و امیدوار است این زیبایی در اشعار حافظ جاویدان بماند.
چشم تو که سِحرِ بابِل است استادشیا رب که فسون‌ها برواد از یادش
چشم تو که افسونگری را از جادوی بابِل آموختهاست؛ یا رب که فسون‌ها برواد از یادش
آن گوش که حلقه کرد در گوش جمالآویزهٔ دُرّ ز نظم حافظ بادش
گوش تو که زیبایی را بنده و حلقهبهگوش خود کردهاست؛ گوشوارهاش از در و مروارید (اشعار) حافظ بادا!