رباعی شمارهٔ ۲۶
شاعر در این رباعی از زیبایی بینظیر محبوب خود میگوید که تن روشن و لطیف او همچون ماه است و وقتی که عریان میشود در تن او که مانند آب، زلال است دلی بیرحم از سنگ خارا را میتوان دید.
ماهی که نظیر خود ندارد به جمالچون جامه ز تن برکشد آن مشکینخال
آن ماه که در زیبایی نظیر ندارد، وقتی که آن مشکیخال عریان میشود.
در سینه دلش ز نازکی بتوان دیدمانندهٔ سنگ خاره در آب زلال
در وسط سینه او از لطیفی پیداست که سنگ سختی هست در آب زلال.