رباعی شمارهٔ ۲۸
در این شعر، شاعر از غنیمت شمردن شادی و مستی و لذت بردن از معشوق گفته است. او میگوید که تلخی و شیرینی همواره در زندگی وجود دارد و این دو همیشه همراه هم هستند پس باید تلخی را از جام می گرفت و شیرینی را از لب معشوق.
لب باز مگیر یک زمان از لب جامتا بستانی کام جهان از لب جام
شادی و مستی را یک لحظه ترک مکن تا لذت دنیا را نصیب خود کنی.
در جام جهان چو تلخ و شیرین به هم استاین از لب یار خواه و آن از لب جام
در زندگی وقتی که تلخی و شیرینی وجود دارد پس تلخی را از جام می بستان و شیرینی را از لب یار.