رباعی شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جذابیت و فریبندگی چشم معشوق صحبت می‌کند که دل را می‌برد، اما در عین حال، درد و زخم جنگ و جدایی از او را نیز احساس می‌کند. او به زودی از ناپایداری و دل‌زدگی دوستانش ناراحت می‌شود و به دل خود افسوس می‌خورد که همچون سنگی سرد شده است.
چشمت که فسون و رنگ می‌بارد از اوافسوس که تیر جنگ می‌بارد از او
هوش مصنوعی: چشمانت زیبایی و جاذبه خاصی دارند، اما افسوس که این جذابیت مانند تیری به سمت من میآید و برایم خطرناک است.
بس زود ملول گشتی از هم‌نفَسانآه از دل تو که سنگ می‌بارد از او
هوش مصنوعی: بسیار زود از همراهان خود خسته شدی، ای کاش میدانستی که دل تو چقدر پر از درد و رنج است.