رباعی شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از باد درخواست می‌کند که رازهای درونش را به کسانی بگوید. او می‌خواهد که این صحبت‌ها به گونه‌ای باشد که احساس ناخرسندی نکند و بین سخن‌ها، معانی عمیق‌تری نهفته باشد. شاعر به نوعی دلتنگی و نیاز به بیان احساساتش اشاره دارد.
ای باد! حدیثِ من نهانش می‌گوسِرّ دل من به صد زبانش می‌گو
هوش مصنوعی: ای باد! غم و راز من را پنهانی بگو و از دل من با هزار زبان سخن بگو.
می‌گو نه بِدان‌سان که ملالش گیردمی‌گو سخنی و در میانش می‌گو
هوش مصنوعی: بگو که به این شیوه حرف بزند تا خسته نشود، بگو چیزی بگوید و در میانهٔ حرفش نیز صحبت کند.